Switch naar Fotografie

Na 5-jarige carriere in de advocatuur in New York en Londen (met een NYU Master of Comparative Law, een toelating tot de New York “bar” en een baan bij IMG sportsmarketing in Londen) kreeg mijn leven een onverwachte wending door het plotseling overlijden van mijn vader. Een klein maar succesvol familiebedrijf moest verkocht worden, waarvoor ik naar Nederland moest terugkeren. Het werd een langdurig en juridisch zeer moeizaam proces en ik besloot in 1994 mijn werk als advocaat los te laten en de opleiding fotografie aan de Kunstacademie in Den Haag te gaan volgen. Het werd een switch van werken vanuit de ratio, naar werken vanuit het gevoel, iets dat een grote bevrijding voor me betekende.

Autonomie dankzij een fotoportret

Iemand portretteren betekent heel dicht bij iemand komen. Je maakt een keuze uit welk deel van die ander je het liefst naar voren wil laten komen. Een boeiend proces dat ook veel zelfonderzoek oplevert. Ik merkte dat ik bij het portretteren van kinderen vooral zin had om hun autonome kant te benadrukken. Ik heb zin in om het kind helemaal van zichzelf te laten zijn, zonder de taak aan de verwachtingen van de ouders te hoeven te voldoen. Misschien een rebellie tegen de macht? Een strijd die ik zelf als kind heb ervaren om zelf te mogen bepalen wie ik wilde zijn, om gezien te worden zoals ikzelf gezien wilde worden. Fotografie biedt een kans daar telkens opnieuw een keuze voor te maken.

Mijn persoonlijke thema’s

In Vrouw des Huizes komt de kracht en de kwetsbaarheid van de vrouw aan bod. Ik wilde de vrouw graag ongenaakbaar laten zijn door haar ondanks haar naaktheid, nog steeds machtig en autonoom te laten zijn.

Het je nergens “echt thuis” voelen, het nergens bij horen, het in je eentje buiten de groep vallen is voor mij een thema dat zich heeft vertaald in de serie Where is Home | Traveller en Where is Home | Au Pair, waarin ik het thema “hechting” onderzoek vanuit verschillende perspectieven.

Als moeilijke gebeurtenissen in het leven van een kind, niet geheeld zijn, kan er door latere omstandigheden in het volwassen leven, onverwacht opnieuw trauma ervaren worden. Hierover gaat mijn project If All is Lost.

Opgegroeid midden in het bos, ik heb me van kleins af aan volledig veilig gevoeld met mijn fietsje en mijn hond tussen bomen en voelde me altijd intens met ze verbonden, eigenlijk waren ze een soort vrienden van me. Ik gebruik het bos nog altijd om opnieuw kracht te ervaren en weer even opnieuw geworteld te raken; daarover gaat Rooted.

Ik ben gefascineerd door het thema “groepsvorming”. Naast lid worden van een groep, een community, een clan, een vereniging, was ook het Huwelijk voor ons door de eeuwen een oplossing voor gebrek aan veiligheid en zekerheid.

Work in progress

Groepsvorming
Mijn serie 21 Women, is nog “work in progress”. Hierin onderzoek ik de relatie tussen “buitenstaander” en “groepsvorming”. Hoe veilig (gehecht) we ons voelen, is bepalend voor de mate waarin we ons gedrag door groepsvorming laten bepalen en dus voor de mate waarin we bereid zijn onze individuele autonomie op te geven in ruil voor lidmaatschap van een groep. Als de groep bepaalde buitenstaanders buiten sluit, geeft dat identiteit en dus kracht aan de groep. Hoe zwakker individuele groepsleden zich voelen, hoe groter hun motief van discriminatie van buitenstaanders. Het criterium voor buitensluiting doet er eigenlijk niet toe, als hij/zij maar identificeerbaar is als “duidelijk anders dan wij”. Alle mensen van alle kleur/religie/etniciteit ect zijn zowel potentiele dader als slachtoffer.

Empathie
Een telkens terugkerend onderwerp is “empathisch vermogen” dat voelt als de rode draad die door al mijn foto projecten heen loopt. Waarom heeft de een dat niet, of te weinig en de ander het wel, of te veel. Ook het daarmee verbonden van fenomeen “narcisme” is voor mij een onderwerp voor verder onderzoek. Wordt vervolgd!